चर्च के हो?

Die Bibel sagt: Wer an Christus glaubt, wird Teil der „Kirche“ oder „Gemeinde“.
Was ist das, die „Kirche“, die „Gemeinde“? Wie ist sie organisiert? Welchen Sinn hat sie?

Jesus erbaut seine Kirche

येशूले भन्नुभयो: म मेरो चर्च निर्माण गर्न चाहान्छु (मत्ती 16,18।।) चर्च उनको लागी महत्त्वपूर्ण छ - ऊ उसलाई यति धेरै माया गर्थ्यो कि उनले उसको लागि आफ्नो जीवन दिए (एफिसी २:१:5,25)। Wenn wir gesinnt sind wie er, werden auch wir die Kirche lieben und uns ihr hingeben. Kirche oder Gemeinde ist übersetzt aus griech. ekklesia, was Versammlung bedeutet. In Apostelgeschichte19,39-40 wird das Wort im Sinne einer normalen Menschenansammlung gebraucht. Für den Christen hat ekklesia aber einen besonderen Sinn angenommen: alle, die an Jesus Christus glauben.

An der Stelle, an der er das Wort erstmals gebraucht, schreibt Lukas: „Und es kam eine grosse Furcht über die ganze Gemeinde ...“ (प्रेरित १:)) Er muss nicht erklären, was das Wort bedeutet; seine Leser wussten es schon. Es bezeichnete alle Christen, nicht nur diejenigen, die zu dieser Zeit an diesem Ort versammelt waren. „Gemeinde“ bezeichnet die Kirche, bezeichnet alle Jünger Christi. Eine Gemeinschaft von Menschen, kein Bauwerk.

Ferner bezeichnet Gemeinde auch die örtlichen Versammlungen der Christen. Paulus schrieb„an die Gemeinde Gottes zu Korinth“ (1. Korinther 1,2); er spricht von „alle[n] Gemeinden Christi“ (रोमी १२: १))। Doch er gebraucht das Wort genauso auch als Sammelname für die Gemeinschaft aller Gläubigen, wenn er sagt, dass „Christus die Gemeinde geliebt hat und sich selbst für sie dahingegeben“ (एफिसी २:१:5,25)।

Die Gemeinde existiert auf mehreren Ebenen. Auf der einen Ebene steht die universale Gemeinde oder Kirche, die jeden auf der Welt umfasst, der sich zu Jesus Christus als Herrn und Heiland bekennt. Auf einer anderen Ebene liegen die örtlichen Gemeinden, die Gemeinden im engeren Sinne, regionale Menschengruppen, die regelmässig zusammenkommen. Auf einer Zwischenebene liegen die Denominationen oder Konfessionen, das sind Gruppen von Gemeinden, die auf einer gemeinsamen Geschicht sund Glaubensbasis zusammenarbeiten.

Die örtlichen Gemeinden umfassen manchmal auch Nichtgläubige – Familienmitglieder, die sich nicht zu Jesus als Erlöser bekennen, gleichwohl aber am Gemeindeleben teilnehmen. Dazugehören können auch Menschen, die sich für Christen halten, aber sich etwas vormachen. Die Erfahrung zeigt, dass manche von ihnen später zugeben, dass sie keine echten Christen waren.

हामीलाई किन चर्च चाहिन्छ

Viele Menschen bezeichnen sich als christgläubig, wollen sich aber keiner Kirche anschliessen. Auch dies muss als Fehlhaltung bezeichnet werden. Das Neue Testament zeigt: DerNormalfall besteht darin, dass Gläubige einer Versammlung angehören (हिब्रू १०: २))

Immer wieder ruft Paulus die Christen zum Füreinander und Miteinander, zum gegenseitigenDienen, zur Einheit auf (Röm 12,10; 15,7; 1. Korinther 12,25; Galater 5,13; Epheser 4,32; Philipper 2,3; Kolosser 3,13;1Thess 5,13). Diesem Appell zu folgen ist für den Einzelgänger, der keine Nähe zu anderenGläubigen will, so gut wie unmöglich.

Eine Gemeinde kann uns ein Zugehörigkeitsgefühl geben, ein Gefühl mit christlicher Gemeinsamkeit. Sie kann uns ein Mindestmass an geistlicher Sicherheit vermitteln, so dass wir nicht durch seltsame Ideen auf Abwege kommen. Eine Gemeinde kann uns Freundschaft, Gemeinschaft, Ermutigung schenken. Sie kann uns Dinge lehren, die wir auf eigene Faust nicht lernen würden. Sie kann unsere Kinder erziehen helfen, sie kann uns zu effektiverem „GottesDienen“ verhelfen, sie kann uns Gelegenheiten zum sozialen Dienen vermitteln, an denen wir wachsen, oft auf ungeahnte Weise.

Allgemein lässt sich sagen: Der Gewinn, den uns eine Gemeinde schenkt, steht im Verhältnis zum Engagement, das wir investieren. Aber der wohl wichtigste Grund für den einzelnen Gläubigen, sich einer Gemeinde anzuschliessen, ist: Die Kirche braucht uns. Gott hat den einzelnen Gläubigen unterschiedliche Gaben geschenkt und will, dass wir zusammenarbeiten„zum Nutzen aller“ (१ कोरिन्थी १२: -1-।) Erscheint nur ein Teil der Belegschaft zur Arbeit, dann nimmt es nicht wunder, dass die Kirche nicht so viel schafft wie erhofft oder dass wir nicht so gesund sind wie erhofft. Leider fällt manchem das Kritisieren leichter als das Helfen.

चर्चलाई हाम्रो समय, हाम्रा सीपहरू, हाम्रा उपहारहरू आवश्यक छ। यसलाई त्यस्तो व्यक्ति आवश्यक छ जसमाथि भरोसा गर्न सकिन्छ - यसलाई हाम्रो प्रतिबद्धता चाहिन्छ। येशूले प्रार्थना गर्न कामदारहरूलाई बोलाउनुभयो (मत्ती 9,38।।) Er will, dass jeder einzelne von uns anpackt und nicht nur den passiven Zuschauer spielt. Wer ohne Gemeinde Christ sein will, der setzt seine Kraft nicht so ein, wie wir sie laut Bibel einsetzen sollen, helfend nämlich. Die Kirche ist eine „Gemeinschaft zur gegenseitigen Hilfe“, und wir sollten einander helfen, wissend, dass der Tag kommen mag (हो यो पहिले नै आइसकेको छ) कि हामीलाई आफैंलाई मद्दत चाहिन्छ।

Kirche/Gemeinde: Bilder und Sinnbilder

चर्चलाई विभिन्न तरिकाले सम्बोधन गरिएको छ: परमेश्वरका मानिसहरू, परमेश्वरको परिवार, ख्रीष्टको दुलही। हामी भवन, मन्दिर, शरीर हौं। येशूले हामीलाई भेडा, खेत र दाखबारीको रूपमा सम्बोधन गर्नुभयो। ती प्रत्येक प्रतीकहरूले चर्चको बिभिन्न पक्षलाई चित्रण गर्दछन्।

Auch viele Gleichnisse vom Reich aus Jesu Mund sprechen von der Kirche. Wie ein Senfkorn hat die Kirche klein angefangen und ist gross geworden (मत्ती १०: १ -13,31 -२०) चर्च एउटा खेत जत्तिकै हो जहाँ सामा गहूँको साथसाथै बढ्छ (पद २-24--30०) यो जाल जस्तै छ जसले राम्रो माछाको साथसाथै खराबहरू समात्छ (पद २-47--50०) यो दाखबारी जत्तिकै हो जसमा केहीले लामो समयसम्म काम गर्दछन्, केहि केवल थोरै समयको लागि (मत्ती १०: १ -20,1 -२०) यो नोकरहरू झैं छ जसलाई आफ्ना मालिकले पैसा सुम्पिएको छ र जसले यसलाई आंशिक राम्रो र आंशिक रूपमा नराम्रो रूपमा लगानी गर्‍यो (मत्ती १०: १ -25,14 -२०) येशूले आफूलाई गोठालो र चेलाहरू भन्नुहुन्थ्यो (मत्ती २:26,31:१); उसको काम हराएको भेडा भेट्टाउनु थियो (मत्ती १०: १ -18,11 -२०) उसले आफ्ना विश्वासीहरूलाई भेडा भनेर वर्णन गर्दछ जसलाई चरिरहेको र हेरचाह गर्नु आवश्यक छ (यूहन्ना .21,15..17-) Auch Paulus und Petrus benutzen dieses Sinnbild und sagen, Kirchenführer müssten „die Herde weiden“ (Apostelgeschichte 20,28; 1Petrus 5,2).

Wir seien „Gottes Bau“, schreibt Paulus in 1. Korinther 3,9. Das Fundament ist Christus (Vers11), darauf ruht der aus Menschen bestehende Bau. Petrus nennt uns „lebendige Steine, erbaut zum geistlichen Hause“ (१ पत्रुस :1:१:2,5)। Miteinander werden wir erbaut „zu einer Wohnung Gottes im Geist“ (एफिसी २:१:2,22)। हामीहरू परमेश्वरको मन्दिर, पवित्र आत्माको मन्दिर हौं (1. Korinther 3,17;6,19). Zwar kann Gott an jedem Ort angebetet werden; die Kirche aber hat Anbetung als zentralen Sinn.

Wir sind „Gottes Volk“, sagt uns 1. Petrus 2,10. Wir sind, was das Volk Israel hatte sein sollen: „das auserwählte Geschlecht, die königliche Priesterschaft, das heilige Volk, das Volk des Eigentums“ (Vers 9; siehe 2Mose 19,6). हामी परमेश्वरका हौं किनकि ख्रीष्टले हामीलाई उहाँको रगतले किन्नुभयो (प्रकाश :5,9:१)। हामी परमेश्वरका बालकहरू हौ, उहाँ हाम्रो पिता हुनुहुन्छ (एफिसी २:१:3,15)। बच्चाको रूपमा, हामीलाई ठूलो विरासत दिइयो, र हामी आशा गर्दछौं कि हामी उहाँको नामलाई खुशी पार्दछौं र सम्मान गर्दछौं।

धर्मशास्त्रले हामीलाई ख्रीष्टको दुलही पनि भनिन्छ - यो शब्दले ख्रीष्टले हामीलाई कति माया गर्नुहुन्छ र हामीमा कस्तो गम्भीर परिवर्तन भइरहेको छ भनेर देखाउँदछ ताकि हामी परमेश्वरको पुत्रसँग यस्तै घनिष्ट सम्बन्ध राख्न सक्दछौं। आफ्ना केही दृष्टान्तहरूमा येशूले मानिसहरूलाई विवाह भोजमा निम्तो दिनुहुन्छ; यहाँ हामी दुलही हुन आमन्त्रित गरिएको छ।

„Lasst uns freuen und fröhlich sein und ihm die Ehre geben; denn die Hochzeit des Lammes ist gekommen, und seine Braut hat sich bereitet“ (प्रकाश :19,7:१)। Wie „bereiten“ wir uns? Durch ein Geschenk: „Und es wurde ihr gegeben, sich anzutun mit schönem reinem Leinen“ (Vers8). Christus reinigt uns „durch das Wasserbad im Wort“ (एफिसी २:१:5,26)। उसले चर्चलाई महिमामय, निष्कलंक, पवित्र र निर्दोष बनाइसकेपछि आफैलाई प्रस्तुत गर्दछ (पद १ 27) यो हामीमा काम गर्दछ।

सँगै काम गर्दै

Das Sinnbild, das am besten veranschaulicht, wie Gemeindemitglieder sich gegeneinander verhalten sollen, ist das des Leibes. „Ihr aber seid der Leib Christi“, schreibt Paulus, „und jeder von euch ein Glied“ (२ कोरिन्थी १ 1:१:12,27)। Jesus Christus „ist das Haupt des Leibes, nämlich der Gemeinde“ (Kolosser 1,18), und wir alle sind Glieder des Leibes. Wenn wir mit Christus vereint werden, werden wir auch untereinander vereint, und wir sind einander – im wahrsten Sinn – verpflichtet.Niemand kann sagen: „Ich brauche dich nicht“ (१ कोरिन्थी १२:२१), चर्चसँग उहाँको केही सरोकार छैन भनेर कसैले पनि भन्न सक्दैन (पद १ 18) Gott verteilt unsere Gaben, damit wir zum gemeinsamen Nutzen zusammenarbeiten und bei dieser Zusammenarbeit einander helfen und Hilfe empfangen. Im Leib sollte „keine Spaltung“ sein (पद १ 25) पावल प्रायः पार्टीको भावनाको बिरूद्ध उत्रन गर्दछन; मतभेद छर्नेहरूलाई समेत समुदायबाट अलग गरिनु पर्छ (Röm 16,17; Titus 3,10-11). Gott lässt die Gemeinde „wachsen in allen Stücken“ dadurch, dass „jedes Glied das andere unterstützt nach dem Mass seiner Kraft“ (एफिसी २:१:4,16)। दुर्भाग्यवस, इसाई विश्‍व सम्प्रदायमा विभाजित छ जुन प्रायः एक अर्काको झगडामा हुन्छन्। अहिलेसम्म चर्च पूर्ण छैन किनकि यसको कुनै पनि सदस्य पूर्ण छैनन्। यद्यपि: ख्रीष्ट एकल मण्डली चाहनुहुन्छ (यूहन्ना १:17,21:१) Dies muss nicht organisatorischen Zusammenschluss bedeuten, setzt aber doch eine gemeinsame Zielrichtung voraus. Wahre Einheit kann nur gefunden werden, indem wir uns um immer grössere Christusnähe bemühen, Christi Evangelium predigen, nach seinen Grundsätzen leben. Das Ziel heisst, ihn zu propagieren, nicht uns selbst. Allerdings hat das Vorhandensein unterschiedlicher Denominationen auch einen Vorteil: Durch unterschiedliche Ansätze erreicht die Botschaft Christi mehr Menschen auf eine Weise, die sie verstehen können.

संगठन

Es gibt in der christlichen Welt drei Grundformen der Kirchenorganisation und -verfassung: hierarchisch, demokratisch und repräsentativ. Man nennt sie episkopal, kongregationalistisch und presbyterial.

Jeder Grundtypus hat seine Spielarten, aber im Prinzip bedeutet das episkopale Modell, dass ein Oberhirte die Macht hat, die Kirchengrundsätze zu bestimmen und Pastoren zu ordinieren. Im kongregationalistischen Modell bestimmen die Gemeinden über diese beiden Faktoren selbst. Im presbyterialen System ist die Macht zwischen Denomination und Gemeinde aufgeteilt; es werden Älteste gewählt, die Kompetenzen übertragen bekommen.

Eine besondere Gemeinde bzw. Kirchenstruktur schreibt das Neue Testament nicht vor. Es spricht von Aufsehern (विशप), एल्डरहरू र गोठालाहरू (Pastoren), wobei diese Amtsbezeichnungen ziemlich austauschbar erscheinen. Petrus gebietet Ältesten, Hirten und Aufseherfunktion auszuüben: „Weidet die Herde ... achtet auf sie“ (1Petrus 5,1-2). समान शव्दहरूमा, पावलले एल्डरहरूलाई पनि त्यहि निर्देशनहरू दिन्छन् (प्रेरित २०:१:20,17 र २))

यरूशलेमको समुदायको नेतृत्व एल्डरहरूको एक समूहले गरेका थिए; बिशपको फिलिप्पी गर्न पारासी (प्रेरित १:: २-;; फिलिप्पी १: १) Paulus liess Titus auf Kreta, damit er dort Älteste einsetzen sollte; er schreibt einen Vers über Älteste und mehrere über Bischöfe, als seien das gleichbedeutende Begriffe für Gemeindevorstände (तीतस 1,5--9) हिब्रूहरूलाई लेखेको पत्रमा (13,7, Mengeund Elberfelder Bibel) werden die Gemeindevorsteher einfach „Führer“ genannt. Luther übersetzt an dieser Stelle „Führer“ mit „Lehrer“, ein Begriff, der ebenfalls des Öfteren auftaucht (१ कोरिन्थी १२: २;; याकूब:: १) Die Grammatik von Epheser 4,11 deutet darauf, dass „Hirten“ und „Lehrer“ derselben Kategorie angehörten. Eine der Hauptqualifikationen von Amtsträgern in der Gemeinde musste sein, dass sie „... tüchtig sind, auch andere zu lehren“ (२ टिम १,))।

Als gemeinsamer Nenner bleibt festzuhalten: Es wurden Gemeindeführer eingesetzt. Es gab ein gewisses Mass an Gemeindeorganisation, wobei die genauen Amtsbezeichnungen eher nebensächlich waren. Die Mitglieder waren gehalten, den Amtsträgern Achtung und Gehorsam entgegenzubringen (1Thess 5,12; 1. Timotheus 5,17; Hebräer 13,17).

Gebietet der Älteste etwas Falsches, soll die Gemeinde keinen Gehorsam leisten; im Normalfall aber wurde erwartet, dass die Gemeinde den Ältesten unterstützte. Was tun Älteste? Sie stehen der Gemeinde vor (१ तिमोथी १:१:1)। तिनीहरू बगाललाई खुवाउँछन्, उदाहरण र शिक्षाबाट तिनीहरू अगुवाई गर्छन्। तपाईं बथानलाई हेर्नुहुन्छ (प्रेरित १:)) तिनीहरूले तानाशाही शासन गर्नु हुँदैन, तर सेवा दिनुपर्दछ (1Petrus 5,23), „damit die Heiligen zugerüstet werden zum Werk des Dienstes. Dadurch soll der Leib Christi erbaut werden“ (Epheser 4,12).Wie werden Älteste bestimmt? In ein paar Fällen bekommen wir Auskunft: Paulus setzt Älteste ein (प्रेरित १:14,23:२) तिमोथीले विशपहरूको नियुक्ति गर्छन भनेर मानिलिन्छ (1. Timotheus 3,1-7), und bevollmächtigte Titus, Älteste einzusetzen (तीतस १,।)। जे भए पनि यी केसहरूमा हाइरार्की थियो। हामीले कुनै समुदायलाई यसको एल्डरहरूले छनौट गरेको कुनै उदाहरण पाउँदैनौं।

डिकनहरू

Allerdings sehen wir in Apostelgeschichte 6,1-6, wie so genannte Armenpfleger von der Gemeinde gewählt werden. Diese Männer wurden ausgewählt, um Essen an die Bedürftigen zu verteilen, und die Apostel setzten sie dann in dieses Amt ein. So konnten sich die Apostel auf das geistliche Werk konzentrieren, und die physischen Arbeiten wurden ebenfalls getan (पद १ 2) आध्यात्मिक र शारीरिक चर्चको कामको बिचको भिन्नता १ पत्रुस 1: १०-११ मा पनि पाउन सकिन्छ।

Amtsträger für die manuellen Arbeiten heissen oft Diakone, nach griech. diakoneo, dienen.„Dienen“ sollen zwar im Prinzip alle Mitglieder und Führer, aber für die dienenden Aufgaben im engeren Sinne gab es eigene Beauftragte. Auch weibliche Diakone werden an mindestens einer Stelle erwähnt (रोमी १२: १))।

पावलले तिमोथीलाई डिकनमा हुन सक्ने धेरै गुणहरू बोलाए (1Tim3,8-12), ohne genau zu sagen, worin ihr Dienst bestand. Folglich geben unterschiedliche Denominationen den Diakonen unterschiedliche Aufgaben, die vom Saalwart bis zur Finanzbuchhaltung reichen.Wichtig ist bei Führungsämtern nicht der Name, nicht ihre Struktur und auch nicht die Art, wie sie besetzt werden. Wichtig ist ihr Sinn und Zweck: dem Gottesvolk Hilfe zu geben bei seiner Reifung „zum vollen Mass der Fülle Christi“ (एफिसी २:१:4,13)।

Sinn der Gemeinde

Christus hat seine Gemeinde erbaut, er hat seinem Volk Gaben und Führung gegeben, und er hat uns Arbeit gegeben. Ein Hauptsinn der kirchlichen Gemeinschaft ist der Gottesdienst, der Kultus. Gott hat uns berufen, „dass ihr verkündigen sollt die Wohltaten dessen, der euch berufen hat von der Finsternis zu seinem wunderbaren Licht“ (१ पत्रुस :1:१:2,9)। ईश्वर उहाँलाई खोज्न मान्छेहरू खोज्दै हुनुहुन्छ (यूहन्ना 4,23.२XNUMX) जसले उहाँलाई केहि भन्दा बढी प्रेम गर्दछ (मत्ती 4,10।।) Was wir tun, ob als Individuen oder als Gemeinde, soll stets ihm zur Ehre geschehen (२ कोरिन्थी १ 1:१:10,31)। Wir sollen Gott „allezeit das Lobopfer darbringen“ (हिब्रू १०: २))

Es ist uns geboten: „Ermuntert einander mit Psalmen und Lobgesängen und geistlichen Liedern“ (एफिसी २:१:5,19)। Wenn wir uns als Gemeinde versammeln, singen wir Gottes Lobpreis, be- ten zu ihm und hören sein Wort. Dies sind Formen des Gottesdienstes. Desgleichen dasAbendmahl, desgleichen die Taufe, desgleichen der Gehorsam.

Ein weiterer Sinn der Gemeinde ist das Lehren. Es steht im Herzen des Missionsbefehls: „... lehret sie halten alles, was ich euch befohlen habe“ (मत्ती 28,20।।) चर्चका अगुवाहरूले सिकाउनुपर्दछ, र प्रत्येक सदस्यले अरुहरुलाई सिकाउनु पर्छ (कलस्सी १:१:3,16)। हामीले एक अर्कालाई अर्ती दिनु पर्छ (1. Korinther 14,31; 1Thess 5,11; Hebräer 10,25). साना समूहहरू यो आपसी समर्थन र शिक्षणको लागि आदर्श रूपरेखा हुन्।

आत्माबाट उपहार खोज्नेहरू भन्छन् कि चर्च निर्माण गर्न पावल प्रयत्न गर्नुपर्दछ (२ कोरिन्थी १ 1:१:14,12)। लक्ष्य छ: निर्माण गर्न, चेतावनी, मजबूत, सान्त्वना (Vers3). मण्डलीमा हुने सबै कुरा समुदायका लागि रचनात्मक हुनुपर्छ (पद १ 26) Jünger sollen wir sein, Menschen, die das Wort Gottes kennen lernen und anwenden. Die Urchristen wurden gelobt, weil sie „beständig“ blieben „in der Lehre der Apostel und in der Gemeinschaft und im Brotbrechen und im Gebet“ (प्रेरित १:))

Ein dritter Hauptsinn der Gemeinde ist das „soziale Dienen“. „Darum ... lasst uns Gutes tun an jedermann, allermeist aber an des Glaubens Genossen“, fordert Paulus (गलाती 6,10:१)। हाम्रो प्राथमिक चिन्ता हाम्रो परिवार, त्यसपछि समुदाय र हाम्रो वरिपरिको संसार हो। दोस्रो उच्च आज्ञा हो: आफ्नो छिमेकीलाई प्रेम (मत्ती 22,39।।) Unsere Welt hat viele physische Bedürfnisse, und wir sollten sie nicht ignorieren. Am meisten aber bedarf sie des Evangeliums, und das sollten wir ebenfalls nicht ignorieren. Als Teil unseres „sozialen Dienens“ soll die Kirche die gute Nachricht von der Erlösung durch Jesus Christus predigen. Keine andere Organisation tut dieses Werk – es ist Aufgabe der Kirche. Jeder Arbeiter wird dazu gebraucht – manche an der „Front“, andere in der „Etappe“. Die einen pflanzen, die anderen düngen, die anderen ernten; wenn wir zusammenarbeiten, wird Christus die Kirche wachsen lassen (एफिसी २:१:4,16)।

माइकल मोरिसन द्वारा


PDFचर्च के हो?